Walkman & Wanderwoman

Ostatnia noc w namiocie na ranczu w Church Wells była ciepła i spokojna. Oddaliliśmy się już od północnego zimna Yellowstone i od pustynnych wahań temperatury, więc nie trzeba było spać w 2 parach spodni i 3 bluzach. Lokalne koguty zaczęły piać o wschodzie słońca (z czego jeden był chyba z Nevady, bo zaczął godzinę wcześniej), ktoś odpalił swojego pickupa i zaczął nim wesoło pyrkotać, więc i my wstaliśmy i ruszyliśmy w dalsza drogę. Pierwszym miejscem do którego pojechaliśmy (nie licząc kawy na stacji benzynowej) było najsłynniejsze zakole na świecie, zakręt rzeki Colorado w wielkim kanionie - „Horseshoe bend”, czyli zakole w kształcie podkowy. Oglądając w internecie zdjęcia tego miejsca obawialiśmy się, czy nasze oczekiwania tym razem nie przerosną rzeczywistości, czy to miejsce jest aż tak monumentalne, czy tam jest aż tak wysoko… tak. Jest pięknie. I faktycznie widać tam kształt końskiego kopyta. Następnym miejscem na naszej liście były szlaki w „Grand Escalante National Mo...

Dzisiaj za cel obraliśmy sobie Park stanowy Monument Valley. Można powiedzieć, że jest to kolejny odcinek cyklu „ciekawe głazy, albo raj geologa”, jednak tym razem nie są to kaniony, ale różne bajecznie ukształtowane ogromne formacje skalne, wyrastające zdawałoby się w środku niczego. Wokół doliny biegnie droga, która w teorii przeznaczona jest do przejechania jej samochodem. Jest to jednak droga nieutwardzona i kręta, ze stromymi podjazdami i zjazdami, mogąca stanowić wyzwanie nawet dla doświadczonego kierowcy, a co dopiero dla takiego niedzielnego pirata jak Maciek. Na szczęście drogę udało nam się pokonać, a dolina jest tak niesamowicie piękna, że wynagradza wszelkie trudy za kółkiem. Nocowaliśmy w Church Wells, ostatni raz pod namiotem.

Praktycznie po przeciwnej stronie ulicy od Łuków Skalnych położone są park narodowy Canyonlands oraz park stanowy Dead Horse. Piękno obydwu parków polega na ich niezwykłej budowie geologicznej ukształtowanej przez miliony lat sedymentacji i następującego po niej wietrzenia osadów. Canyonlands to (jak nazwa wskazuje) kraina ogromnych suchych kanionów, w których widoczne są kolorowe pasy kolejnych warstw, niesamowite pionowe ściany obłupane przez lód i wiatr. Dead Horse to również kanion, ale z rzeką płynąca między jego stromymi ścianami. Znowu piękne skały, piękne panoramy, a po kilku dniach pustyni widok rzeki podziałał na nas bardzo odświeżająco. Po drodze na nocleg przejeżdżaliśmy przez miasteczko Moab (tutejsze Zakopane), a nocowaliśmy na przedmieściach Monticello w drewnianym domku na polu kempingowym. Prawdopodobnie domek pierwotnie pełnił funkcje szopy na narzędzia, ale teraz jest pięknie urządzoną sypialnią z kapką na łóżko w różyczki. Na kempingu jest też bardzo klimatyc...

Park narodowy łuków skalnych (Arches National Park) to największa na świecie koncentracja takich form skalnych na świecie. P owstają one w wyniku erozji skał, których naturalne pęknięcia nie tworzą szachownicy, tylko właśnie łuki. Wdrapaliśmy się na jeden ze szczytów żeby zobaczyć najsłynniejszy z nich, „Delicate Arch”, będący również symbolem całego Utah. Ania weszła nad granicę przepaści żeby Maciek mógł jej zrobić ładne zdjęcie z łukiem. Park jest spory, od szlaku do szlaku trzeba jechać wiele mil samochodem. Jednym z ostatnich łuków, które widzieliśmy był „Landscape Arch” - piękny duży łuk przez który widać zielone zbocze góry. Nocowaliśmy w Green River, na polu namiotowym graniczącym z polem golfowym, więc trawa była nadspodziewanie miękka i zielona. Rozpaliliśmy ognisko, piekliśmy kiełbaski i marshmallowy, brakowało tylko żeby w tle leciała melodia „purple light in the canyon…”

Nareszcie zaczyna się zwiedzanie Utah! Cały stan jest niezwykle malowniczo położony, na jego terenie znajduje się wiele parków stanowych i narodowych. Na ten dzień zaplanowaliśmy wizytę w parku Capitol Reef, w którym są ślady dawnego osadnictwa w oazie pomiędzy górami. Pisząc „góry” mamy tu na myśli masywne czerwone skały rozgrzane od palącego słońca. Mimo pustyni wokół osadnicy znaleźli doskonałe miejsce przy rzece i posadzili tu drzewa owocowe z odmianami rzadko już spotykanymi. Drzewa owocują do tej pory, w sadzie urządzone jest też pole namiotowe. Gdybyśmy zostali tu na noc, moglibyśmy zobaczyć nie tylko wielki wóz ale nawet drogę mleczną, bo Capitol Reef ma status „ciemnego parku”, gdzie nie ma zanieczyszczenia światłem przeszkadzającego w obserwacji nocnego nieba.

Ta noc była na szczęście cieplejsza, chyba nawet nie było mrozu. Rekordowo szybko zwinęlismy namiot i już po szóstej byliśmy na trasie. Nagroda za zerwanie się o nieboskiej godzinie Przed opuszczeniem Yellowstone chcieliśmy jeszcze raz zobaczyć gorące tęczowe jezioro Grand Prismatic, tym razem z góry. Znaleźliśmy stosowny szlak i już po 30 minutach leśnej wędrówki dotarliśmy na taras widokowy - warto było! Nadal kolorowo i fajnie Wyjechaliśmy z Yellowstone południową bramą w kierunku kolejnego parku - gór Grand Teton. Oczywiście wiedzieliśmy, że w 1 dzień nie będziemy zdobywać szczytów, ale chociaż przejechaliśmy się wzdłuż pięknie połączonych gór, malowniczo odbijających się w ogromnych jeziorach u ich podnóża. Tu nie trzeba żadnych szotofopów Nocowaliśmy na obrzeżach Salt Lake City, z powrotem w Utah.

Noc była zimna. I kiedy mówimy zimna, mamy na myśli (słowa powszechnie uważane za obraźliwe) zimna. Zaczęliśmy dzień bardzo szybko (koło piątej rano) od rozkręcenia ogrzewania w samochodzie, a gdy już trochę odtajaliśmy, postanowiliśmy zacząć zwiedzanie od dolnej pętli „ósemki”. Zrywanie się o piątej rano żeby nie zamarznąć ma też swoje plusy. Pierwszym naszym przystankiem był Grand Prismatic Spring - gorące źródła, w których żyją bakterie tworzące kolonie o bajecznych, tęczowych kolorach. Oczywiście z poziomu ziemi efekt nie jest tak spektakularny jak z powietrza, ale też jest kolorowo i fajnie. Kolorowo i fajnie Następnym punktem programu był najsłynniejszy gejzer w parku - „Old Faithful”, który wybucha „dokładnie” co ok. 90 minut (+/- 10). Ogłaszana jest oficjalna godzina wybuchu, zbiera się widownia, gejzer startuje, ludzie oglądają, później się rozchodzą a w ich miejsce przychodzą kolejni czekając na kolejne widowisko. W pobliżu jest też ścieżka biegnąca wokół inny...

Podczas naszego ostatniego pobytu w USA żartowaliśmy, że każdego dnia lądujemy na innej planecie. Pisaliśmy też, że każdy kolejny park przerasta nasze najśmielsze oczekiwania. Otóż, drodzy Czytelnicy, Stany znowu to robią. Yellowstone przerasta wszelkie oczekiwania, a każdy jego zakątek to albo lądowanie na innej planecie, albo wrota do baśniowej krainy rodem z Tolkiena. Ale zacznijmy od początku. Gdy dotarliśmy do miasteczka West Yellowstone położonego przy zachodnim wjeździe do parku, od razu skierowaliśmy swoje kroki do centrum informacji, gdzie kupiliśmy kartę wstępu do parków i zarezerwowaliśmy miejsce na jednym z kempingów. Postanowiliśmy od razu tam pojechać i rozbić namiot, żeby nie robić tego później po ciemku. Potem przekroczyliśmy wrota do innego świata. Główne drogi w Yellowstone tworzą kształt trochę krzywej „ósemki”. Żeby dostać się do kempingu musieliśmy przejechać tylko przez środkowy łuk. Wydaje się blisko, prawda? Cóż, zajmuje to półtorej godziny jazdy...

Wieczorem w sobotę odebraliśmy samochód z lotniska i pojechaliśmy na pierwszy nocleg - AirBnB w Las Vegas. W związku z kolejną zmianą czasu obudziliśmy się koło 6 (czyli 9 czasu nowojorskiego), w miarę szybko się spakowaliśmy i ruszyliśmy w trasę. Tego dnia mieliśmy do pokonania ok 500 mil, czyli mniej więcej 7 godzin jazdy z las Vegas do Logan koło Salt Lake City. Po drodze udało nam się wpaść na chwile po parku stanowego Valley of Fire gdzie do zobaczenia jest piękna ściana skalna o wdzięcznej nazwie „Fire wave” i wiele innych ciekawych formacji. Niestety, w związku z temperaturą ok. 40 stopni (ponad 100 F) nie poszliśmy na szlaki. Może w drodze powrotnej uda nam się jeszcze raz tam pojechać. Do Logan dojechaliśmy już po zmroku. W Utah znowu jest inny czas, tym razem godzina do przodu. Trochę nie wiemy według jakiego zegara mamy żyć… Po drodze zrobiliśmy zapasy żywieniowe, bo w środku parku podobno ciężko o supermarkety :) A, i jeszcze jedno. Jutro i pojutrze (10-11 wrześn...

Nowy Jork Piszemy tę notkę wylatując już na zachodnie wybrzeże. Postaramy się w dużym skrócie odtworzyć co mniej więcej robiliśmy i co ciekawego widzieliśmy. Dzień 1, czwartek ...a właściwie wieczór, 30 sierpnia. Przylecieliśmy opóźnionym lotem z Oslo, mieliśmy ładować 20:05, ostatecznie wypuścili nas z samolotu ok. 22. Po przepakowaniu i powitalnym drinku pojechaliśmy do Anetki rzucić się na łóżko i tak zakończyliśmy prawie dwudniową podróż za wielką wodę. Dzień 2, piątek Rozpoczęliśmy pysznym śniadaniem zrobionym przez Anetkę. Tego dnia zaplanowana była próba ślubu razem z „rehearsal dinner”, więc pojechaliśmy spotkać się ze wszystkimi „na Parku”. Podczas próby poznaliśmy rodzinę pana młodego. Julia wyglądała zjawiskowo, tak samo jej pierwsza druhna Anetka. W międzyczasie okazało się, że Maciek nie wziął z domu paska do garnituru, więc po drodze do domu dokonaliśmy stosownego zakupu, a następnie wróciliśmy do Anetki i poszliśmy spać, bo „na polskie” była już 3 w n...